اهداف توسعه هزاره در ايران

از سال ۱۹۹۰ سازمان ملل متحد به منظور ايجاد دستور کار جامعی برای پيشرفت مبتنی بر حقوق، که شامل مقاصد حساب شده، اهداف محدود به زمان و شاخص های سنجش ميباشد، يک سلسله جلسات سران جهانی و همايش های سراسری دنيا را بانی شده است.

اعتقاد عموم بر اين است که تعيين اهداف و مقاصد، همکاران ملی و بين المللی را وادار به فعاليت ساخته و باعث همکاری های تازه برای پيشرفت می شوند. همچنين ايجاد زمينه برای سنجش و ارزيابی جريان امور توسعه و پيشرفت را می نمايد. در نتيجه مذاکراتی که برای اهداف محدود به زمان انجام ميشود، اصلاحات سياسی و تغييرات سازمانی و بودجه ای را به وجود می آورد. با اين حال کمتر از يک سوم کشورهای در حال توسعه برای کاهش فقر هدف های ملی قابل سنجشی برگزيده اند.

در سپتامبر سال ٢۰۰۰ تعداد ۱۴٧ نفر از سران کشورها، که متشکل از ۱۹۱ ملت بود، "اعلاميه هزاره" را اتخاذ کردند. اين اعلاميه که سند قابل ملاحظه ای می باشد، در نتيجه يک سلسله همايش های بين المللی و ملاقات های سران که از سال ۱۹۹۰ آغاز شد بوجود آمد و دامنه وسيع و بی سابقه ای از تعهدات و برنامه ريزی فعاليتها را در ميان جوامع بين المللی شامل ميشود. اين اعلاميه مسائل مربوط به صلح، امنيت، توسعه، محيط زيست، حقوق بشر و حکومت را پوشش ميدهد. در اين اعلاميه اهداف توسعه که بطور دوجانبه تقويت و مددکاری ميشوند به صورت دستورالعملی جهانی عرضه ميگردد. با اتخاذ اين اعلاميه و متعهد شدن به آن رهبران جهان با هشت آرمان از "اهداف توسعه هزاره" (MDGs) که محدود به زمان و قابل سنجش ميباشند موافقت کردند. اين آرمانها که برای مبارزه با فقر، گرسنگی، بيماری، بيسوادی، پس رفت محيط زيست و تبعيض بر عليه زنان ميباشد عبارتند از:

   ۱- ريشه کن ساختن فقر شديد و گرسنگی
   ۲- ترويج و تبليغ برابری جنسی و توانمندسازی زنان
   ۳- کاهش مرگ و مير کودکان
   ۴- بهبود وضعيت بهداشت مادران
   ۵- مبارزه با ايدز، مالاريا و ساير بيماريها
   ۶- تضمين پايداری محيط زيست
   ۷- ايجاد مشارکت جهانی برای توسعه و پيشرفت

برای هر آرمان شاخص سنجش در نظر گرفته شده و بايستی اکثر آنها بين سال های ۱۹۹۰ تا ٢۰۱٥ ( اهداف محدود به زمان، طی ٢٥ سال) به انجام رسند. برای اين منظور مراحل پيشرفت هر هدف با تعيين شاخص مناسب نظارت و پی گيری می شوند. علاوه بر مواردی که در "اهداف توسعه هزاره" (MDGs) اعلام شده، اين واحد به موارد و مقاصدی که در "اعلاميه هزاره" (MD) در دهه ۱۹۹۰ تصويب شده نيز می پردازد. در حقيقت "اهداف توسعه هزاره" (MDGs) را می بايد وسيله ای برای نظارت و شاخص پيشرفت کشوری تلقی کرد، نه به عنوان دستورالعملی غير قابل تغيير.

نظارت و ارزيابی "اهداف توسعه هزاره" (MDGs) برای پيشرفت در سطح کشوری و جهانی صورت می گيرد. در سطح جهانی دبير کل سازمان ملل متحد هر ساله درباره چکيده ای از عمل کرد اين واحد در جهت پيشرفت به مجمع عمومی سازمان ملل گزارش ميدهد، در حاليکه مشروح اين گزارشها هر پنج سال تحويل داده ميشود. گزارش ها کمک ميکند تا قدمهای مؤثر برای برگزيدگی مسائل مربوط به فقر در دستورالعمل پيشرفت جهانی و ملی تحقق يابد. همچنين اين گزارشها (MDGRs) در سطح کشوری باعث جلب توجه دولت، اجتماعات مدنی، مجامع، عموم مردم و رسانه ها، برای پی گيری همايش های جهانی و جلسات سران دنيا در دهه ۱۹۹۰، می شوند.