UNIranLogoUNFlagblue
United Nations Iran
سازمان ملل متحد در ایران
UNIranLogoIranFlag larg

اسفند 95 - دریاچه ارومیه آرام آرام به زندگی باز می گردد

یادداشتی از گری لوییس هماهنگ کننده مقیم سازمان ملل متحد و نماینده دفتر توسعه ملل متحد در جمهوری اسلامی ایران

به مناسبت روز جهانی آب

زندگی، به دریاچه نمک شمال غرب ایران که زمانی در حال خشک شدن بود بازگشته است. این دریاچه و تلاش ها برای برای بازگرداندن چیزی که در آستانه نابود شدن بود موفقیت آمیز بوده است.

بعد از حدود چهار سال به جایی بازگشتم که قبلا چشم اندازی خشک داشت. اما این بار آب را میتوانستم ببینم. نه به اندازه کافی، اما بسیار بیشتر از چیزی که دفعه ی قبل دیده بودم . دریاچه در حال احیا شدن است و دلیل اصلی این احیا نتیجه یک مشارکت موقق همگانی است که بازیگران زیادی در آن نقش داشته اند که برخی از آنها ایرانی و بعضی دیگر خارجی هستند.  دریاچه ارومیه زمانی بزرگترین دریاچه ایران و همچنین در زمان پر آبی، دومین دریاچه آب شور دنیا بود. اما به دلیل مداخلاتی فزاینده انسانی در طول 60 سال گذشته، نظیر ساخت سدها بر روی رودخانه های تغذیه کننده دریاچه، جریان آب ورودی از حوضه آبریز به دریاچه نمک منحرف شده بود. و به همین سادگی دریاچه خشک شد. دریاچه ارومیه به دست ما انسان ها در حال نابود شدن بود.

20170301 opedgary02

این تصاویرعکس هایی است که من از فرایند مرگ پر درد این دریاچه در سال 2013 گرفتم. 

20170301 opedgary03

20170301 opedgary04

20170301 opedgary05

20170301 opedgary06

من به یاد دارم که بر روی سطحی بی آب، نمکی، و مرده ایستاده بودم و این منظره همان بستر دریاچه بود که دلیل بی آبی نمایان شده بود. آب رفته بود اما باد نه. این باد تمام نمک های بستر دریاچه را بلند کرده و به اطراف پخش می کرد. به خاطر باد زیاد دانه های نمک به صورت من برخورد می کرد و وارد ریه های من و زمین های کشاورزی اطراف دریاچه می شد. تصویری که می دیدم صحنه ای بود که در تصوراتم از سیاره مریخ تجسم می کردم.

به یاد دارم که در سفر قبل از خودم پرسیدم زندگی روزانه در این دشت نمکی برای ساکنین و  کشاورزان حاشیه دریاچه ارومیه چه حالی میتواند داشته باشد. 

همچنین به یاد دارم که به این موضع فکر می کردم که خشکی این دریاچه حداقل دو پیامد مهم به همراه خواهد داشت. اول اینکه، نمک بستر دریاچه به هوا خواهد رفت و محصولات و زمین های کشاورزی اطراف  را در بر می گیرد و در عین حال همه این زمین ها خود به منبع تولید بادهای نمکی در مقیاس و شعاعی بزرگتر خواهند شد. دوم اینکه باید انتظار بیماری مردم را نیز داشته باشیم. برای مثال، در مجاورت دریای آرال  خشک شده در آسیای مرکزی ما مردمی را می بینیم که به حساسیت های گوناگون، بیماری های ریوی متفاوت از جمله سرطان دچار شده اند.

اما نکته سوم مخرب دیگری هم در این داستان وجود دارد. با کم شدن دسترسی کشاورزان به آب، آنها چاه های عمیق تری برای دسترسی به سفره های آب زیر زمینی حفر می کنند و برداشت بی رویه از این سفره های آبی باعث می شود تا آبهای شور به این چاه ها نفوذ کنند. این امر سبب می شود تا دسترسی مردم حتی به آب آشامیدنی نیز کم شود. بنابراین ما با پدیده "طوفان بزرگ نمک" روبرو می شویم که سلامت و معیشت مردم را تهدید می کند. 

دو هفته پیش پس از فرود هواپیما در شهر ارومیه پس از پرواز یک ساعته با خودم فکر می کردم با چه منظره ای روبرو می شوم. در مورد بهبود وضعیت دریاچه خبرهایی شنیده بودم. اما بعضی از خبرها بعد از درخواست مدرک برای اثبات آنها کم رنگ می شوند. باید با چشمان خودم می دیدم.

همین طور که به سمت دریاچه می رفتیم نور خورشید روی چیزی شروع به تابیدن کرد که در آخرین سفرم آنجا نبود.

آب. عمیق نبود. اما برای پوشش سطح نمکی دریاچه که صحنه های ویران گری را خلق کرده بود، کافی بود. همان طور که روی پل در حال رانندگی بودیم درخشش نور خورشید روی آب بیشتر شد.

این ها تصاویری است که آن روز صبح دیدم.

20170301 opedgary07

20170301 opedgary08

 باید اعتراف کنم اینقدر خوشحال شدم که چشمانم پر از اشک شادی شد. با خودم فکر کردم پس مشکلات زیست محیطی که بدست ما انسان ها خلق شده اند قابل حل هستند. و اینجا یک نمونه برای این ادعا وجود دارد. ابتدا باید کمی آمار در این زمینه با شما در میان بگذارم.

زمانی که دریاچه پر بود، برای فرض حدود 20 سال پیش، تخمین زده می شود که حدود 30 میلیارد متر مکعب آب در آن وجود داشت. در بدترین شرایط که حدود 3 یا 4 سال پیش بوده است این مقدار به حدود نیم میلیارد متر مکعب آب شور رسید. این عدد امروز 2.5 میلیارد متر مکعب آب است. روند کاهش مرگ بار آب معکوس شده است. مقدار آب ماه به ماه افزایش می یابد.

به دلیل اینکه میزان بارش باران و برف در سال های اخیر تغییر زیادی نکرده است، باید به دنبال دلایل دیگری باشیم تا ببینیم دریاچه چرا در حال پُر شدن است.

سه دلیل اصلی وجود دارد. اول کارهای مهندسی است که در خصوص بازکردن مسیر آب رودخانه های منتهی به دریاچه  انجام شده است. دوم رها سازی آب سدهایی است که در  حوضه آبریز و مجاورت دریاچه قرار دارد.  سوم و از همه سخت تر تغییر مدیریت آب در حوزه آبریز دریاچه به خصوص بین کشاروزان است. و البته مسدود کردن چاه های غیر مجاز نیز در این زمینه بی تاثیر نبوده است.  

در ادامه آمار و ارقام دیگری را با شما به اشتراک می گذارم. سه یا چهار سال قبل، زمانی که وضعیت آب در بدترین شرایط خود قرار داشت، تنها 500 کیلومتر مربع از 5 هزار کیلومتر مربع سطح دریاچه با آب پوشیده بود. این مقدار امروز به 2هزار و 300 کیلومتر مربع رسیده است. باید گفت که این حجم آب بسیار کم عمق است و به همین دلیل بسیار سریع تبخیر می شود. اما بیشتر از قبل آب در دریاچه وجود دارد و از حدود 6 میلیارد تن نمک و غبار حفاظت می کند. به خاطر حضور همین آب این نمک ها به راحتی وارد هوا، ریه، چشمان و محصولات کشاورزی مردم نمی شود.

رویکرد سوم – مدیریت بهتر منابع آب – تلاش های بی وفقه و زمان زیادی را از آن خود کرد. اما شواهد نشان می دهد که ثمر بخش بوده است.  احیا دریاچه ارومیه با مشارکت کلیه ذینفعان دولتی و غیردولتی و بویژه جوامع محلی امکان پذیر است و در این فرایند  تلاش های زیادی در راستای تغییر نقش کشاورزان در فرایندهای تصمیم گیری و روش های کشاورزی آنها صورت پذیرفته است. کشاورزان باید با توجه به اهمیت نقششان در صرفه جویی آب هنگام کاشت گندم، جو، میوه و سبزیجات از ابزار آلات جدید و روش های جدید کاشت استفاده می کردند.    

روش های جدید بسیار ساده هستند: تغییر ابعاد مزرعه به قطعات کوچکتر که به حفظ بیشتر آب کمک می کنند. تغییر روش ابیاری غرقابی به آبیاری قطره ای که مستقیم محصولات را هدف قرار می دهد و به همین دلیل آب هدر نمی رود. امتناع از شخم زدن های عمیق که باعث هدر رفتن آب می شود. معرفی گونه های مقاوم در برابر خشکسالی و شخم زدن بقایای گیاهی به جای سوزاندن آنها.

برخی مزارع به دلایل یاد شده توانسته اند تا 40 درصد در مصرف آب صرفه جویی کنند.

در اینجا آخرین آمار و ارقام اطمینان بخش را با شما در میان می گذارم. با توجه به شرایط عادی هیدرولوژیکی دریاچه به طور میانگین حداکثر 5.4 متر عمق دارد که این مقدار در قسمت های شمالی به  حداکثر 15 متر می رسد.  زمانی که دریاچه در بدترین شرایط خود قرار داشت متوسط عمق آب تقریبا به عدد صفر رسیده بود. زمانی که شرایط حال حاضر دریاچه را با همین موقع در سال گذشته مقایسه می کنیم 6 سانتی متر افزایش آب را می بینیم. افزایش میزان آب ماهیانه و پایدار بوده است.

پروژه ای که روش های بهینه مدیریت آب را معرفی کرده است توسط برنامه توسعه ملل متحد اجرا می شود. این طرح در  استان  های آذربایجان غربی و شرقی و با تمرکز بر روی شهرها و روستاهای اطراف دریاچه ارومیه اجرایی شده است و و تلاش می کند با همکاری نزدیک با جوامع محلی، کشاورزان و دستگاه های دولتی ملی و محلی و بر اساس "رویکرد زیست بومی" اقدام نماید.

در ادامه یک فرایند هفت ساله برای معرفی این رویکرد جدید مدیریتی در احیای دریاچه ارومیه و  بدنبال کمک های سخاوتمندانه ی دولت ژاپن در سال های اخیر و همچنین استفاده از منابع مالی دولت در سطوح ملی و استانی این طرح در 90 روستا با موفقیت اجرا شده است و تنها توانسته است که 10 درصد  زمین های کشاورزی حاشیه دریاچه ارومیه  پوشش دهد. با این حال، در مناطقی که طرح کشاورزی پایدار در حال اجراست، یک سوم در مصرف آب صرفه جویی می شود، آبی که در گذشته و با روش های غلط هدر میرفت. حالا این آب فرصت بازگشت به دریاچه ارومیه را دارد.

تلاش های برنامه توسعه ملل متحد و سازمان حفاظت محیط زیست برای حفاظت از تالاب های ایران از جمله دریاچه ارومیه از حدود 12 سال پیش آغاز شده است  و با حمایت مالی دولت ژاپن در سه فاز متوالی سرعت و قدرت بیشتری گرفت و در این مرحله با فراهم کردن فضای مناسب برای مشارکت و همکاری کشاروزان، تعاونی ها و دستگاه های ذیربط دولتی  روش های جدید کشاورزی پایدار مدل جدیدی از مشارکت ذینفعان در راستای احیا دریاچه ارومیه تمرین و معرفی گردید. در این طرح همچنین روش های معیشت جایگزین برای زنان با استفاده از اعتبارات خرد و حفاظت از تنوع زیستی بعنوان بخش های تکمیلی مورد توجه قرار گرفته است.  

در حال حاضر این پروژه در حاشیه دریاچه ارومیه و در مناطقی که بیشترین آسیب را دیده اند، فعالیت می کند. برنامه بلند مدت این است که سطح پوشش 10 درصد را بیشتر کنیم و پروژه به سایر مناطق حوضه آبریز گسترش یابد. تلاش های این پروژه در سطوح مختلف بویژه در سطوح ملی و بین المللی مورد توجه بسیاری قرار گرفته است زمانی که ارومیه را به مقصد تهران ترک می کردم سه درس آموخته مهم را در ذهنم مرور می کردم.

اول، ما با مشکلات زیست محیطی بزرگی در ایران روبرو هستیم. اما می توانیم چیزی را که خراب کرده ایم، درست کنیم. و دریاچه ارومیه می تواند مثال واضحی برای این موضوع باشد.

دوم، عموم مردم باید در مورد مسایل زیست محیطی آگاه شده و در مورد آنها صحبت کنند. سازمان ملل متحد در سال 2016 طوماری حاوی 1.7 میلیون امضا را دریافت کرد که مردم طی آن خواستار توجه ویژه به دریاچه ارومیه شده بودند. فشار زیادی روی دوش ما بود. از این گونه حرکت های اجتماعی باید استقبال و و بر اساس آنها تلاش کنیم.  

سوم و در آخر مشکلات زیست محیطی به تنهایی حل نخواهند شد. در مورد دریاچه ارومیه دستگاه های دولتی و نهادهای عمومی راهبری فرایند را بعهده گرفتند، اقدامات با کمک جوامع محلی و بومی متاثر از موضوع اجرایی شد و در برخی موارد کمک های جامعه بین الملل (مانند حمایت های فنی دفتر توسعه ملل متحد و کمک های مالی دولت ژاپن) به حل این مشکل کمک بسیاری کرد. اتفاقی که در دریاچه ارومیه در حال وقوع است مثالی برای الهام گرفتن همه ماست. هم در داخل ایران و هم در خارج.

 

Read more...

16 March 2017 - Lake Urmia comes back to life slowly but surely

By Gary Lewis, UN Resident Coordinator and UNDP Resident Representative

Life has returned to the dying Salt Lake in North-West Iran.  The effort to restore what had been broken is succeeding. 

Returning to the barren landscape after almost four years, I was able to see water.  Not nearly enough, but much more than last time.  The lake is reviving.  And this revival is the result of an immensely successful collaborative effort involving many players – some Iranian, some foreign.

Lake Urmia was once Iran’s largest lake.  In its prime, it was the second largest saltwater lake in the world.  But years of man-made disruption – from the frenzy of 60 years of dam-building to the massive over-use of feeder rivers – had diverted the natural flow of sweet water from the surrounding basin into the salty lake.  As a result, it simply dried out.  It died at the hands of humans.

20170301 opedgary02

I also remember thinking that if the lake dried up two main things would happen.  One is that salt from the dried lake bed would blow around and get dumped on farming land and crops in what essentially becomes a salt dustbowl in a fairly large radius around the lake.  Secondly, we could expect people to get sick.  For example, in the vicinity of the dried-out Aral Sea in Central Asia, we already see people afflicted with allergies and respiratory diseases including cancers. 

But there would be a third self-destructive phenomenon at play as well.  As farmers drilled ever-deeper to pump out the aquifers at the side of the lake for farming, over-exploitation of this groundwater surrounding the lake would cause saltwater seepage into those very same wells. This would hit people’s access to potable drinking water.  So we were threatened by a “perfect salt storm” affecting people’s health and livelihoods.

When our plane landed in Urmia two weeks ago, having taken the normal one hour to fly from Tehran, I wondered what I would see.  I had heard tell of an improvement.  But such stories often vanish in the face of requests to provide evidence.  I wanted to see for myself.

It was when we started to approach the vast open expanse of lake bed that I saw the morning sun glimmering off something which had not been there when last I travelled to the lake.

Water.  Not deep.  But enough to cover the salt dust granules which had caused such havoc before.  As we drove across the bridge which bisects the lake, the glimmering started to stretch out towards the rising sun.

And here are some of the pictures of that long and painful death I captured in October 2013.  

20170301 opedgary03

20170301 opedgary04

20170301 opedgary05

20170301 opedgary06

Here is what we saw that morning.

20170301 opedgary07

20170301 opedgary08

20170301 opedgary09

I must confess I was so happy that tears were welling up in my eyes.  The environmental problems we create can be fixed, I thought.  And here is how it happened. 

First, some numbers.

When lake Urmia was full, say 20 years ago, it was estimated to contain around 30 billion cubic meters (bcm) of water.  At the worst point, 3 to 4 years ago, it accounted for a mere 0.5 bcm of salt water.  The number now stands at 2.5 bcm.  The deadly decline has been reversed.  The amount of water now keeps increasing month on month. 

Because the amount of annual precipitation in terms of rain and snow in the basin has not changed appreciably in the last few years, we must look elsewhere for an explanation of why the lake is now filling up. 

There are three main reasons.  The first is engineering works to help unblock and un-silt the feeder rivers.  Second is the deliberate release of water from the dams in the surrounding hills.  Third, and most difficult of all to accomplish, has been a change in the way water management in the basin happens – especially among farmers.  Other approaches like banning illegal wells have also had an impact.

Here are some more numbers.  Three to four years ago, when the water level was at its worst, only 500 of Lake Urmia’s 5,000 square kilometer surface was covered by any water at all.  That figure has now risen to 2,300 square kilometers.  Admittedly, much of that water is spread extremely thin, and some tends to evaporate easily.  But it is there, offering a protective covering for the estimated 6 billion tons of salt and dust, which now no longer finds its way so easily into the air, into our eyes and lungs, and onto the farmers’ crops.

This third approach – better water management – took considerable time and effort to achieve.  But it appears here to stay.  While practicing new roles and partnership of local authorities and communities within LU restoration process, It took painstaking effort to get farmers to reconsider how they grow their crops by modifying their agricultural techniques when growing wheat, barley, rapeseed and fruit and vegetables. 

The new techniques are astonishingly simple: changing farm dimensions to make for smaller plots which retain water better; not using flooding as a form of irrigation, but rather trickle-irrigation which is targeted at the crops and thus not wasted; avoiding deep tillage which causes unnecessary water loss; introducing drought-resistant crop strains; ploughing plant residue back into the soil rather than burning it.

Across the board, in some cases the crop yield – despite using less water – has also increased by 40 per cent.

Here is a final reassuring set of numbers.  Considering the normal hydrological conditions, the lake has an average of 5.4 meters and Max. depth in northern part around 15 meters.  When the lake was at its worst point, the lake’s average level had dropped to almost zero.  When we compare the level of the lake taken now with what prevailed at exactly this time last year, we note a 6 centimeter rise.  The monthly increases have been incremental, but sustained.

The project which has brought about the improved water management is being implemented by the UN Development Programme (UNDP).  Based in West and East Azerbaijan provinces with a focus on Lake Urmia surrounding cities and villages, it works closely with local farmers, provincial and national governments and others to initiate an adaptation process by implementing the “ecosystem approach”. 

Following a 7 year project to introduce ecosystem approach for saving Lake Urmia ,  with the generous financial support from the Japanese government in recent years, as well as an inflow from the Iranian government’s own resources at both the national and provincial levels, these techniques have been successfully implemented in 90 villages.  But this number represents only about 10% of the irrigated farming area in the Urmia Basin.  Nonetheless, in the areas where the sustainable agriculture is being practiced, there is a water saving of about one-third of the water that would otherwise have been wasted under the old inefficient practices.  This saved water can flow back into the lake, thereby replenishing it.

UNDP’s interventions to save Iranian wetlands including Lake Urmia – starting 12 years ago, but intensifying significantly with the addition of 3 phases of Japanese funds – have focused on working with local farmers, cooperatives and government to support a new model of partnership among stakeholders and initiate an adaptation process by implementing sustainable agriculture techniques.  It has also advocated alternative livelihoods for women using micro-credit and biodiversity conservation. 

At present the project’s interventions cover sites all around the lake, and most affected, part of the lake basin.  To boost coverage from 10%, the plan is to move towards significant upscaling of this important initiative in an emblematic effort which is being recognized at an international level.

As I got on the plane to return home to Tehran in the evening, three takeaway lessons occurred to me. 

First, we face powerful environmental challenges in Iran.  But we can fix what we have broken.  And this is happening – right now – in Lake Urmia. 

Second, the public must educate itself and speak out on the environment.  The UN received a petition in 2016, containing 1.7 million signatures, requesting action on Lake Urmia.  The pressure has been relentless.  Such pressure must be welcomed and acted upon.

Third, in the final analysis, these environmental problems cannot be solved if we act alone.  The Lake Urmia response shows that it takes leadership by public authorities, acting in collaboration with the affected communities, and sometimes with support from the international community (technical support from UNDP and financial support from a partner like Japan) to do the trick.

What has happened in Lake Urmia is an example to inspire us all – both within and beyond Iran.

Read more...

01 March 2017 - A Resurrection in the Middle East Life has returned to a dying salt lake in northwest Iran

By Erik Solheim, Head of UN Environment, and Gary Lewis, UN Resident Coordinator in the Islamic Republic of Iran

Lake Urmia was once the second largest saltwater lake in the world. But years of man-made disruption — from 60 years of dam building to the massive overuse of feeder rivers — has diverted the natural flow of sweetwater from the surrounding basin into the salty lake.

As a result, the lake simply dried out. It died at the hands of humans.

But the effort to fix what had been broken is succeeding. There is water now. Not nearly enough, but much more than before.

The lake is coming back. This revival is the result of an immensely successful collaborative effort involving many players — some Iranian, some foreign.

We visited Lake Urmia this week to see the progress.

Four years ago, the landscape was barren.

20170301 opedgary02

In those days, standing on the flat, dead salt bed — which is what the exposed bottom of the lake had become — was like standing on a different planet. The water had gone. But the wind hadn’t. And that gusting wind whipped up the exposed salt granules, blowing them into the face and the lungs of anyone near the lake, and onto the surrounding farmlands.

Imagine what living in this dust bowl would be like — day-in and day-out — for the residents and farmers in the Lake Urmia Basin.

People would develop cancers from the poor quality of air. Crops would die from salted soil.

And as farmers drilled wells deeper into the aquifers at the side of the lake, the groundwater would become depleted, allowing saltwater to seep in.

It was becoming just like the situation in the similarly dried-out Aral Sea in Central Asia: people afflicted with allergies, respiratory diseases and cancers — crops failing — futures imperiled.

Fast forward four years. Our plane landed in Urmia on a crisp, clear February morning. There was talk of improvement. But best to see things with your own eyes.

We approached the vast open expanse of lake bed when we saw the morning sun glimmering off something that was not there four years ago.

Water. Not deep. But enough to cover the salt granules. As we drove across the bridge which bisects the lake, the glimmer stretched out towards the rising sun.

Here is what it looked like in October 2013

20170301 opedgary03

20170301 opedgary04

20170301 opedgary05

20170301 opedgary06

Here is what we saw that morning.

20170301 opedgary07

20170301 opedgary08

20170301 opedgary09

It was an emotional experience. Right before us was proof that the environmental problems we create can be fixed.

There are three main reasons why this happened.

The first was engineering works that helped unblock and desilt the feeder rivers.

Second was the deliberate release of water from the dams in the surrounding hills.

Third, and most difficult of all to accomplish, was a change in how water was managed in the basin — especially among farmers.

This third approach — better water management — took considerable time and effort to achieve. But it appears here to stay. It took painstaking effort to get farmers to modify their agricultural techniques when growing wheat, barley, rapeseed, fruit and vegetables.

The new techniques are astonishingly simple: changing farm dimensions to make for smaller plots which retain water better; using trickle-irrigation instead of flooding fields; avoiding deep tillage; introducing drought-resistant crop strains; ploughing plant residue back into the soil rather than burning it.

Across the board, the crop yield — despite using less water — has also increased by 40 per cent. And the saved water can flow back into the lake, and replenish it.

The project to improve water management is being implemented by the United Nations, working closely with local farmers, provincial and national governments.

As we got on the plane to return home to Tehran, we thought of three lessons from this burgeoning success story.

First, Iran faces great environmental challenges that reflect those faced by many countries. But we can fix what we have broken.

Second, the public must be educated and speak out on the environment. The UN recently received a petition containing 1.7 million signatures in 2016, requesting action on Lake Urmia. The pressure has been relentless. Such pressure must continue — it must be welcomed and acted upon.

Third, these environmental problems cannot be solved if we act alone. The Lake Urmia response shows that it takes a team effort. Leadership by public authorities, engagement from local communities, and sometimes support from the international community, such as the UN and donor nations (such as Japan in this particular case), are all needed to do the trick.

Work remains to be done, but what has happened in Lake Urmia is an example to inspire us all — both inside and outside Iran.

Read more...

اسفند 95 – سفر رییس برنامه محیط زیست ملل متحد به تهران

آقای اریک سولهایم، معاون دبيرکل و رییس برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد روز جمعه 6 اسفند ماه جاری به منظور دیدار رسمی سه روزه وارد تهران خواهند شد.

قراراست آقای سولهایم در تهران با مقامات ارشد جمهوری اسلامی ایران درباره گسترش همکاری های منطقه ای در زمینه محیط زیست و تقویت مشارکت بین جمهوری اسلامی ایران و کشورهای همسایه به منظور حل مشکلات زیست محیطی منطقه گفتگو، داشته باشند.

آقای سولهایم در مدت اقامت خود در تهران در شانزدهمین نمایشگاه محیط زیست ایران شرکت خواهد کرد. در مدت این سفر ایشان همچنین از دریاچه ارومیه نیز بازدید می کنند. 

 

Read more...

22 February 2017 - Head of UN Environment to visit Iran

  • Published in Other

TEHRAN, 22 February 2017 – The UN Under-Secretary-General and Head of UN Environment, Mr. Erik Solheim is scheduled to visit the Islamic Republic of Iran from 24 to 26 February 2017.

Mr. Solheim is expected to meet senior officials in Tehran and focus on expanding regional cooperation on environmental issues and strengthening the partnership between Iran and the neighboring countries to solve the environmental problems in the region.

During his stay, Mr. Solheim will attend the “The 16th Iran International Environment Exhibition” and visit the Lake Urmia. 

 

Read more...
Subscribe to this RSS feed

UN Offices in Iran

News and Stories

Resources

UN Offices Stories

UN Offices Stories

About Us

Follow Us

×

Sign up to keep in touch!

Be the first to hear about our new stories and job vacancies from UN in Iran and our partners.

Check out our Privacy Policy & Terms of use
You can unsubscribe from email list at any time