UNIranLogoUNFlagblue
United Nations Iran
سازمان ملل متحد در ایران
UNIranLogoIranFlag larg

Items filtered by date: Wednesday, 18 September 2019

The number of international migrants reaches 272 million, says UN

The number of international migrants globally reached an estimated 272 million in 2019, an increase of 51 million since 2010. Currently, international migrants comprise 3.5 per cent of the global population, compared to 2.8 per cent in the year 2000, according to new estimates released by the United Nations.

The International Migrant Stock 2019, a dataset released by the Population Division of the UN Department of Economic and Social Affairs (DESA) Tuesday, provided the latest estimates of the number of international migrants by age, sex and origin for all countries and areas of the world. The estimates are based on official national statistics on the foreign-born or the foreign population obtained from population censuses, population registers or nationally representative surveys.

Mr. Liu Zhenmin, UN Under-Secretary-General for DESA, said that “These data are critical for understanding the important role of migrants and migration in the development of both countries of origin and destination. Facilitating orderly, safe, regular and responsible migration and mobility of people will contribute much to achieving the Sustainable Development Goals.

In 2019, regionally, Europe hosts the largest number of international migrants (82 million), followed by Northern America (59 million) and Northern Africa and Western Asia (49 million). At the country level, about half of all international migrants reside in just 10 countries, with the United States of America hosting the largest number of international migrants (51 million), equal to about 19 per cent of the world’s total. Germany and Saudi Arabia host the second and third largest numbers of migrants (13 million each), followed by the Russian Federation (12 million), the United Kingdom (10 million), the United Arab Emirates (9 million), France, Canada and Australia (around 8 million each) and Italy (6 million).

Concerning their place of birth, one-third of all international migrants originate from only ten countries, with India as the lead country of origin, accounting for about 18 million persons living abroad. Migrants from Mexico constituted the second largest “diaspora” (12 million), followed by China (11 million), the Russian Federation (10 million) and the Syrian Arab Republic (8 million).

The share of international migrants in total population varies considerably across geographic regions with the highest proportions recorded in Oceania (including Australia and New Zealand) (21.2%) and Northern America (16.0%) and the lowest in Latin America and the Caribbean (1.8%), Central and Southern Asia (1.0%) and Eastern and South-Eastern Asia (0.8%).

Most international migrants move between countries located within the same region. A majority of international migrants in sub-Saharan Africa (89%), Eastern and South-Eastern Asia (83%), Latin America and the Caribbean (73%), and Central and Southern Asia (63 %) originated from the region in which they reside. By contrast, most of the international migrants that lived in Northern America  (98%), Oceania (88%) and Northern Africa and Western Asia (59%) were born outside their region of residence.

Forced displacements across international borders continues to rise. Between 2010 and 2017, the global number of refugees and asylum seekers increased by about 13 million, accounting for close to a quarter of the increase in the number of all international migrants. Northern Africa and Western Asia hosted around 46 per cent of the global number of refugees and asylum seekers, followed by sub-Saharan Africa (21%).

Turning to the gender composition, women comprise slightly less than half of all international

migrants in 2019. The share of women and girls in the global number of international migrants fell slightly, from 49 per cent in 2000 to 48 per cent in 2019. The share of migrant women was highest in Northern America (52%) and Europe (51%), and lowest in sub-Saharan Africa (47%) and Northern Africa and Western Asia (36%).

In terms of age, one out of every seven international migrants is below the age of 20 years. In 2019, the dataset showed that 38 million international migrants, equivalent to 14 per cent of global migrant population, were under 20 years of age. Sub-Saharan Africa hosted the highest proportion of young persons among all international migrants (27%), followed by Latin America and the Caribbean, and Northern Africa and Western Asia (about 22% each).

Three out of every four international migrants are of working age (20-64 years). In 2019, 202

million international migrants, equivalent to 74 per cent of the global migrant population, were between the ages of 20 and 64. More than three quarters of international migrants were of working age in Eastern and South-Eastern Asia, Europe and Northern America.

About the dataset

The International Migrant Stock 2019 presents the results of the 2019 revision of the UN’s estimates of the number of international migrants by age, sex and origin for 232 countries or areas for the mid-point (1 July) of each year: 1990, 1995, 2000, 2005, 2010, 2015 and 2019.

The 2019 revision of the International Migrant Stock and related materials are available at: bit.ly/Migration2019

  • Published in Other
Read more...

سازمان ملل متحد: شمار مهاجران بین المللی به 272 میلیون نفر رسید

برآورد می شود تعداد مهاجران بین المللی در سال 2019 به 272 میلیون نفر رسیده است که 51 میلیون نفر نسبت به سال 2010 افزایش داشته است. طبق آخرین برآورد های سازمان ملل متحد، در حال حاضر مهاجران بین المللی 3.5 در صد جمعت جهانی را تشکیل می دهند که این عدد در سال 2000 حدود 2.8 در صد بوده است.

گزارش جمعیت مهاجران بین المللی 2019 که شامل مجموعه داده هایی است که توسط بخش جمعیت دپارتمان امور اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد (DESA) در روز سه شنبه منتشر شده است آخرین برآورد ها از تعداد مهاجران بین المللی با توجه به سن، جنسیت و زادگاه در تمام کشورها و تمام مناطق جهان را ارائه کرده است. این تخمین ها بر اساس آمارهای رسمی ملی افراد متولد در خارج یا جمعیت خارجی از طریق سرشماری، ثبت جمعیت یا نظر سنجی های ملی به دست آمده اند.   

آقای لیو ژنمین، معاون دبیر کل برای دپارتمان امور اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد می گوید: "این اطلاعات برای پی بردن به نقش مهم مهاجران و مهاجرت در پیشرفت هر دو کشور مبدا و مقصد بسیار حائز اهمیت است. کمک کردن به ایجاد روند مهاجرت ومسافرت منظم، امن، قانونمند و با مسئولیت کمک فراوانی به دستیابی به آرمان های توسعه پایدار می کند."

در سال 2019، از لحاظ منطقه ای، اروپا میزبان بیشترین تعداد مهاجران بین المللی (82 میلیون) است و پس از آن آمریکای شمالی (59 میلیون) و سپس شمال آفریقا و آسیای غربی (49 میلیون) هستند. در سطح کشوری، تقریبا نیمی از تعداد مهاجران بین المللی تنها در 10 کشور اقامت دارند که از بین آنها ایالات متحده آمریکا با 51 میلیون نفر، میزبان بیشترین تعداد مهاجران بین المللی است که این عدد شامل 19 درصد تعداد کل مهاجران است. آلمان و عربستان سعودی، هر کدام با 13 میلیون نفر، در رتبه های دوم و سوم میزبانی قرار دارند که پس ازآنها روسیه با 12 میلیون نفر، انگلستان با 10 میلیون نفر، امارات متحده عربی با 9 میلیون نفر، فرانسه، کانادا و استرالیا هر کدام با تقریبا 8 میلیون نفر و ایتالیا با 6 میلیون نفر در رتبه های بعدی کشورهای میزبان مهاجران قرار دارند.

در خصوص زادگاه، یک سوم تعداد کل مهاجران بین المللی تنها از 10 کشور هستند که در بین این ها کشور هند با 18 میلیون مهاجر در رتبه نخست قرار دارد. پس از آن، کشور مکزیک با 12 میلیون مهاجر، چین با 11 میلیون مهاجر، روسیه با 10 میلیون مهاجر و سوریه با 8 میلیون مهاجر به ترتیب بیشترین تعداد جوامع دور از وطن را تشکیل می دهند.

نسبت تشکیل دهنده مهاجران بین المللی از جمعیت کل مردم، از لحاظ مناطق جغرافیایی بسیار متفاوت است به طوری که اقیانوسیه که  شامل استرالیا و نیوزلند است با 21.2 درصد و آمریکای شمالی با 16 درصد دارای بیشترین نسبت ها و آمریکای لاتین و کشورهای کارائیب با 1.8 درصد، جنوب و مرکز آسیا با 1 درصد و منطقه شرق و جنوب شرق آسیا با 0.8 درصد دارای کمترین نسبت ها هستند.

اکثر مهاجران بین المللی بین کشورهایی تردد می کنند که در همان منطقه واقع هستند. اغلب مهاجران بین المللی صحرای جنوبی آفریقا (89%)، شرق و جنوب شرق آسیا (83%)، آمریکای لاتین و کارائیب (73%) و آسیای میانه و جنوبی (63%) در منطقه ای ساکن هستند که در آن متولد شده اند. در مقابل، اغلب مهاجران بین المللی که در آمریکای شمالی (98%)، اقیانوسیه (88%) شمال آفریقا و غرب آسیا (59%) زندگی کرده اند، زادگاه آنان منطقه ای غیر از محل اقامت است. 

جا به جایی اجباری میان مرزهای بین‌المللی همچنان در حال رشد است. بین ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۷، شمار پناهندگان و پناهجویان در جهان حدود ۱۳ میلیون تن افزایش یافت که این میزان نزدیک به یک چهارم از افزایش تعداد تمامی مهاجران بین‌المللی را تشکیل می‌دهد. شمال آفریقا و غرب آسیا نزدیک به ۴۶ درصد از پناهندگان و پناهجویان جهانی را در خود جای دادند و پس از آن منطقه جنوب صحرای آفریقا(۲۱٪) قرار دارد.

از لحاظ ترکیب جنسیتی، زنان به طور نامحسوسی کمتر از نصف تمامی مهاجران بین‌المللی سال ۲۰۱۹ را تشکیل می‌دهند. سهم زنان و دختران در آمار جهانی مهاجران بین‌المللی کاهش کمی داشت و از ۴۹ درصد در سال ۲۰۰۰ به ۴۸ درصد در سال ۲۰۱۹ رسید. سهم زنان مهاجر در آمریکای شمالی (۵۲٪) و اروپا (۵۱٪) بیشترین میزان و در منطقه جنوب صحرای آفریقا (۴۷٪) و شمال آفریقا و غرب آسیا (۳۶٪) کمترین میزان بود.

از لحاظ سنی، یک نفر از هر هفت مهاجر بین‌المللی زیر ۲۰ سال سن دارد. در سال ۲۰۱۹، داده‌ها نشان می‌دهند که ۳۸ میلیون از مهاجران بین‌المللی، برابر با ۱۴ درصد از جمعیت جهانی مهاجر، زیر ۲۰ سال سن داشتند. منطقه جنوب صحرای آفریقا بیشترین میزان از افراد جوان در میان مهاجران بین‌المللی را در خود جای داد (۲۷٪) و پس از آن آمریکای لاتین و کارائیب، شمال آفریقا و غرب آسیا (هر کدام حدود ۲۲٪) قرار دارند.

سه نفر از هر چهار مهاجر بین‌المللی در سن کار (۲۰ الی ۶۴ سال) هستند. در سال ۲۰۱۹،تعداد ۲۰۲ میلیون مهاجر بین‌المللی، برابر با ۷۴ درصد از جمعیت جهانی مهاجر، بین سنین ۲۰ تا ۶۴ سال بودند. بیش از سه چهارم از مهاجران بین‌المللی در آسیای شرقی و جنوب شرقی، اروپا و آمریکای شمالی در سن کار بودند. 

در مورد مجموعه داده ها

گزارش جمعیت مهاجران بین المللی 2019 نشان‌دهندهٔ نتایج تجدید نظر اعمال شده در سال ۲۰۱۹ بر تخمین‌های سازمان ملل متحد دربارهٔ شمار مهاجران بین‌المللی بر اساس سن، جنسیت و اصلیت برای ۲۳۲ کشور یا ناحیه در میانه هر سال (یک ژوئیه) برای سال‌های ۱۹۹۰، ۱۹۹۵، ۲۰۰۰، ۲۰۰۵، ۲۰۱۰، ۲۰۱۵ و ۲۰۱۹ است. ویرایش گزارش جمعیت مهاجران بین المللی 2019 و مواد مرتبط با آن در این آدرس موجود است: bit.ly/Migration2019

Read more...

UN Climate Action Summit 2019

Global emissions are reaching record levels and show no sign of peaking. The last four years were the four hottest on record, and winter temperatures in the Arctic have risen by 3°C since 1990. Sea levels are rising, coral reefs are dying, and we are starting to see the life-threatening impact of climate change on health, through air pollution, heatwaves and risks to food security.

The impacts of climate change are being felt everywhere and are having very real consequences on people’s lives. Climate change is disrupting national economies, costing us dearly today and even more tomorrow. But there is a growing recognition that affordable, scalable solutions are available now that will enable us all to leapfrog to cleaner, more resilient economies.

The latest analysis shows that if we act now, we can reduce carbon emissions within 12 years and hold the increase in the global average temperature to well below 2°C and even, as asked by the latest science, to 1.5°C above pre-industrial levels.

Thankfully, we have the Paris Agreement – a visionary, viable, forward-looking policy framework that sets out exactly what needs to be done to stop climate disruption and reverse its impact. But the agreement itself is meaningless without ambitious action.

UN Secretary-General António Guterres is calling on all leaders to come to New York on 23 September with concrete, realistic plans to enhance their nationally determined contributions by 2020, in line with reducing greenhouse gas emissions by 45 per cent over the next decade, and to net zero emissions by 2050.

To be effective and credible, these plans cannot address mitigation alone: they must show the way toward a full transformation of economies in line with sustainable development goals. They should not create winners and losers or add to economic inequality; they must be fair and create new opportunities and protections for those negatively impacted, in the context of a just transition. And they should also include women as key decision-makers: only gender-diverse decision-making has the capacity to tackle the different needs that will emerge in this coming period of critical transformation.

The Summit will bring together governments, the private sector, civil society, local authorities and other international organizations to develop ambitious solutions in six areas: a global transition to renewable energy; sustainable and resilient infrastructures and cities; sustainable agriculture and management of forests and oceans; resilience and adaptation to climate impacts; and alignment of public and private finance with a net zero economy.

Business is on our side. Accelerated climate solutions can strengthen our economies and create jobs, while bringing cleaner air, preserving natural habitats and biodiversity, and protecting our environment.

New technologies and engineering solutions are already delivering energy at a lower cost than the fossil-fuel driven economy. Solar and onshore wind are now the cheapest sources of new bulk power in virtually all major economies. But we must set radical change in motion.

This means ending subsidies for fossil fuels and high-emitting agriculture and shifting towards renewable energy, electric vehicles and climate-smart practices. It means carbon pricing that reflects the true cost of emissions, from climate risk to the health hazards of air pollution. And it means accelerating the closure of coal plants and halting the construction of new ones and replacing jobs with healthier alternatives so that the transformation is just, inclusive and profitable.

Action portfolios

In order to ensure that the transformative actions in the real economy are as impactful as possible, the Secretary-General has prioritized the following action portfolios, which are recognized as having high potential to curb greenhouse gas emissions and increased global action on adaptation and resilience.

  • Finance: mobilizing public and private sources of finance to drive decarbonization of all priority sectors and advance resilience;
  • Energy Transition: accelerating the shift away from fossil fuels and towards renewable energy, as well as making significant gains in energy efficiency;
  • Industry Transition: transforming industries such as Oil and Gas, Steel, Cement, Chemicals and Information Technology;
  • Nature-Based Solutions: Reducing emissions, increasing sink capacity and enhancing resilience within and across forestry, agriculture, oceans and food systems, including through biodiversity conservation, leveraging supply chains and technology;
  • Cities and Local Action: Advancing mitigation and resilience at urban and local levels, with a focus on new commitments on low-emission buildings, mass transport and urban infrastructure; and resilience for the urban poor;
  • Resilience and Adaptation: advancing global efforts to address and manage the impacts and risks of climate change, particularly in those communities and nations most vulnerable.

In addition, there are three additional key areas:

  • Mitigation Strategy: to generate momentum for ambitious Nationally Determined Contributions (NDCs) and long-term strategies to achieve the goals of the Paris Agreement.
  • Youth Engagement and Public Mobilization: To mobilize people worldwide to take action on climate change and ensure that young people are integrated and represented across all aspects of the Summit, including the six transformational areas.

Social and Political Drivers: to advance commitments in areas that affect people’s well-being, such as reducing air pollution, generating decent jobs, and strengthening climate adaptation strategies and protect workers and vulnerable groups.

  • Published in Other
Read more...

اجلاس سران برای اقدام اقلیمی ۲۰۱۹ سازمان ملل متحد

انتشار گازها در جهان در حال رسیدن به سطوح بی‌سابقه‌ای است و نشانه‌ای از پایان آن نیست. چهار سال گذشته گرم‌ترین چهار سال ثبت شده بوده‌اند و دمای قطب شمال در زمستان، از سال ۱۹۹۰، تا ۳ درجهٔ سانتی‌گراد افزایش داشته است. سطح دریاها در حال بالا آمدن است، صخره‌های مرجانی در حال از بین رفتنند، و شاهد اثرات تهدید کنندهٔ حیاتی تغییر اقلیم بر سلامتی، از طریق آلودگی هوا، موج‌های گرما و خطراتی در رویارویی با تأمین امنیت غذایی، هستیم. 

اثرات تغییر اقلیم در همه‌جا احساس می‌شود و تأثیرات بسیار جدی‌ بر زندگی مردم برجا می‌گذارد. تغییر اقلیم در حال مختل کردن اقتصاد‌های ملی است؛ این امر برای ما امروزه بسیار هزینه‌زا است و در آینده حتی بیشتر ‌هزینه‌زا خواهد بود. اما به طور فزاینده ای درک می‌شود که راه‌حل‌هایی مقرون به صرفه و مقیاس‌پذیری موجودند که همهٔ ما را قادر می‌کند تا به سوی اقتصادهای پاک‌تر و مقاوم‌تری جهش کنیم.

آخرین تحلیل‌ها نشان‌ می‌دهد اگر حالا اقدام کنیم، می‌توانیم انتشار کربن را تا ۱۲ سال آتی کاهش دهیم و افزایش دمای متوسط جهانی را زیر ۲ درجهٔ سانتی‌گراد و حتی، با تکیه بر آخرین تحقیقات علمی، تا یک و نیم درجهٔ سانتی‌گراد بالای سطوح پیشا-صنعتی نگه‌ داریم. 

خوشبختانه ما توافق‌نامهٔ پاریس را داریم؛ یک چهارچوب سیاست‌گذاری آینده‌نگر و ماندگار که تمام کارهایی که نیاز است برای پایان دادن به اختلال اقلیمی و از بازگرداندن اثرات آن انجام شوند را  به طور دقیق در خود آورده است. اما این توافق‌نامه به خودی خود و بدون اقدامات بلندپروازانه بی‌معنی است. 

آنتونیو گوترش، دبیرکل سازمان ملل متحد، از همهٔ رهبران دعوت به عمل می‌آورد تا در ۲۳ سپتامبر با برنامه‌هایی جامعه و واقع‌بینانه برای بهبود مشارکت‌های ملی معیّن خود تا سال ۲۰۲۰، همگام با کاستن از انتشار گازهای گلخانه ای تا ۴۵ درصد طی دهه‌ٔ پیش‌رو و به صفر رساندن این مقدار تا سال ۲۰۵۰، به نیویورک بیایند. 

برای اینکه این برنامه‌ها اثربخش و معتبر باشند، کاستن از اثرات تغییر اقلیم به تنهایی کافی نخواهد بود؛ این برنامه‌ها باید هم‌راستا با آرمان‌های توسعهٔ پایدار، راهی به سوی تحول کامل اقتصادها نشان دهند. آن‌ها نباید به ایجاد برندگان و بازندگانی بیانجامند یا به نابرابری اقتصادی بیافزایند. آن‌ها باید، در پیش‌زمینهٔ گذاری عادلانه، منصفانه باشند و برای کسانی که اثرات سوء تغییر اقلیم را متحمل شدند، فرصت‌های جدیدی ایجاد کند. آن‌ها همچنین باید زنان را به عنوان تصمیم‌گیران اصلی شامل شوند؛ تنها تصمیم‌گیری از سوی بدنه‌هایی که از لحاظ جنسیتی متنوع‌اند ظرفیت رویاروی با نیازهای گوناگونی که در دورهٔ تغییرات بنیادین پیش‌رو بر خواهند خاست را دارند. 

این نشست حکومت‌ها، جامعهٔ مدنی، مقام‌های محلی و دیگر سازمان‌های بین‌المللی را برای توسعهٔ راه‌حل‌هایی بلند پروازانه‌ای در شش عرصه‌ کنار یکدیگر می‌آورد. این عرصه‌ها عبارت‌اند از: گذارجهانی به انرژی‌های تجدید پذیر؛ زیرساخت‌ها و شهرهای مقاوم و پایدار؛ کشاورزی پایدار و مدیریت جنگل‌ها و اقیانوس‌ها؛ مقاومت و سازگاری با اثرات اقلیمی و هم‌‌سو شدن امور مالی خصوصی و عمومی با اقتصادی که میزان انتشار کربن آن صفر است. کسب‌وکارها طرف ما هستند. راه‌حل‌هایی پرشتاب‌تر برای اقلیم می‌تواند اقتصاد‌های ما را تقویت کند و مشاغل جدیدی به وجود آورد، همهٔ این‌ها در حالی که هوای پاکیزه‌تری به همراه می‌آورند، تنوع زیستی و زیست‌گاه‌های طبیعی را حفظ و از محیط‌زیست ما نگه‌داری می‌کنند.

هم اکنون فناوری‌های نو و راه‌حل‌های مهندسی، انرژی را با هزینه‌ای کمتر از اقتصاد سوخت‌فسیلی محور به ما عرضه می‌کنند. در حال حاضر انرژی‌های خورشیدی و بادی مستقر در خشکی ارزان‌ترین منابع عمدهٔ نیرو در تقریباً تمامی اقتصادهای بزرگ هستند. اما باید تغییر ریشه‌ای را به جریان بیندازیم. این به معنای توقف تخصیص یارانه‌ به سوخت‌های فسیلی و انواع کشاورزی‌ انتشاردهندهٔ حجم زیادی از گازها و حرکت به سوی انرژی‌های تجدید پذیر، وسایل نقلیهٔ برقی و به کارگیری اعمال  هوشمندانه در قبال اقلیم است. این به معنی نوعی قیمت‌گذاری بر روی کربن است که بازتاب دهنده‌ٔ هزینه‌های واقعی انتشار کربن است، از خطرات اقلیمی آن تا آسیب‌هایی که آلودگی هوا بر سلامتی وارد می کند. و این به معنی شتاب بخشیدن به روند تعطیلی کارخانه‌های ذغال سنگ و متوقف کردن ساخت کارخانه‌های جدید ذغال سنگ و جایگزینی مشاغل با جایگزین‌های سلامت‌تر تا که این تحول عادلانه، فراگیر و سود ده باشد. 

نمونه اقدامات

دبیر کل سازمان ملل متحد نمونه اقدامات ذیل را در اولویت قرار داد تا اطمینان حاصل کند که اقدامات متحول کننده در اقتصاد واقعی تا آنجایی که ممکن است تاثیرگذار باشند. این اقدامات دارای احتمال بالایی برای کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای و افزایش اقدام‌های جهانی در راستای سازگاری و مقاومت هستند. 

 سرمایه گذاری: بسیج منابع عمومی و خصوصی مالی به منظور کربن زدایی تمام بخش‌های اولویت دار و افزایش مقاومت.  

گذار انرژی: سرعت بخشیدن به گذار از سوخت‌های فسیلی به انرژی تجدیدپذیر و دستیابی به دستاوردهای مورد توجه در زمینه بهره‌وری از انرژی.

گذار صنعت: ایجاد تحول در صنایعی همچون نفت و گاز، فولاد، سیمان، مواد شیمیایی و فناوری اطلاعات.

راه‌حل‌های مبتنی بر طبیعت: کاهش انتشار گازها، افزایش میزان جذب آن ها و تقویت میزان انعطاف پذیری در داخل و سراسر نظام های جنگل‌داری، کشاورزی، اقیانوس‌ها و مواد غذایی به خصوص از طریق حفاظت از تنوع زیستی، بکارگیری زنجیره تامین و فن آوری.   

شهرها و اقدامات محلی: پیشبرد کاستن از اثرات منفی تغییر اقلیم و مقاومت در سطوح شهری و محلی با تاکید بر تعهدات جدید در ساختمان‌ها، حمل و نقل انبوه و زیر ساخت های شهری‌ که میزان کمی گاز منشتر می‌کنند و ایجاد تاب آوری در بین قشر فقیر شهری.     

تاب آوری و سازگاری: پیشبرد تلاش های جهانی برای رسیدگی و مدیریت اثرات و خطرهای ناشی از تغییر اقلیم به خصوص در اجتماعات و ملت‌هایی که بیش از بقیه آسیب پذیر هستند.

علاوه بر آن، سه حوزه اساسی دیگر وجود دارد:

راهبرد کاهش: ایجاد انگیزه برای اهداف مشارکت‌های ملی معیّن بلندپروازانه و راهبرد های بلند مدت برای دستیابی به توافق‌نامهٔ پاریس. 

تعامل با جوانان و بسیج عمومی: بسیج کردن مردم در سرتاسر جهان جهت اقدام در زمینه تغییر اقلیم و اطمینان حاصل کردن از یکپارچگی و نمایندگی جوانان در تمام عرصه‌های نشست، به خصوص شش عرصهٔ متحول‌کننده.

انگیزه‌های سیاسی و اجتماعی: پیشبرد تعهدات در حوزه هایی که بر رفاه مردم تاثیرگذار هستند، مانند کاهش میزان آلودگی هوا، ایجاد شغل‌های آبرومندانه، تقویت کردن راهبرد های سازگاربا اقلیم و حمایت از کارگرها و اقشار آسیب پذیر. 

Read more...

UNHCR and Republic of Korea call for stronger private sector engagement to boost economic opportunities for refugees in Iran

UNHCR, the UN Refugee Agency, and the Embassy of the Republic of Korea today brought together international private companies and business networks, diplomatic missions, Non-Governmental Organizations and UN agencies to call for more investment in livelihoods and economic opportunities for refugees in the Islamic Republic of Iran.

The Forum on Private Sector Engagement and Corporate Social Responsibility for Refugees & Host Communities’ Livelihoods gave the floor to Afghan refugee entrepreneurs, who said that being able to work allows them to become more resilient and self-reliant. Through earning a decent living, refugees can meet the basic needs of their families and become less dependent on humanitarian assistance.

Empowering refugees also means they can give back to the Iranian communities that have generously hosted them for 40 years. Refugee-run businesses have boosted local economies by creating jobs for other refugees and the host community, and promoted innovation in local industries.

“Investing in refugee businesses and allowing them to stand on their own two feet is not only the right thing to do, but the smart thing to do. It is a win-win situation that can benefit both refugees and host communities in Iran,” said Ivo Freijsen, UNHCR Representative in Iran.

Through the Solutions Strategy for Afghan Refugees (SSAR), UNHCR builds the skills and capacities of Afghan refugees so that, when it becomes safe for them to return to Afghanistan, they can reintegrate in their communities and contribute to rebuilding their country.

Thanks to Iran’s generous and inclusive policies, refugees are able to participate in the local economy and can access work in a range of occupations. But at a time when Iran is facing economic pressures, vulnerable populations, including refugees, need more international support.

“Supporting refugees cannot be the sole responsibility of UNHCR or the Government of the Islamic Republic of Iran. Everyone, be it international or national, public or private actors - has a role to play in allowing refugees to live independently, find work and be full contributors to their communities,” said Mr Freijsen.
 
At the forum, good practices were shared with companies on how to make refugees a core part of their businesses by, for example, investing in their skills, education and training, providing work and internship opportunities, or even buying services and products from refugee-run businesses.

“I believe this forum will provide better insights to private companies in implementing their Corporate Social Responsibilities in the Islamic Republic of Iran, the consequence of which will benefit both Afghan refugees and host communities in this country,” said Ryu Jeong-Hyun, the Republic of Korea’s Ambassador to Iran.

Finding practical ways to increase engagement of the private sector to better support refugees is a key element of the Global Refugee Forum, the first of which will take place on 17 and 18 December 2019 in Geneva, Switzerland.

Read more...

کمیساریای عالی سازمان ملل متحد در امور پناهندگان و جمهوری کره خواستار تعامل بیشتر بخش خصوصی در ترفیع فرصتهای اقتصادی برای پناهندگان در ایران

آژانس پناهندگان سازمان ملل متحد ( کمیساریا ) و سفارت جمهوری کره در ایران، شرکت‌های خصوصی بین المللی و شبکه‌های تجاری، هیئت‌های دیپلماتیک، سازمان‌های مردم نهاد و آژانس‌های سازمان ملل متحد را در این روز گرد هم آوردند تا خواستار سرمایه‌گذاری بیشتر در امر معیشت و فرصت‌های اقتصادی  برای پناهندگان در ایران باشند.  

گردهمایی مشارکت بخش خصوصی و مسئولیت اجتماعی شرکت‌ها برای معیشت پناهندگان و جامعه میزبان در جمهوری اسلامی ایران فرصتی برای پناهندگان کارآفرین افغانستانی جهت به اشتراک گذاشتن تجربیاتشان بود. به گفته آنها، فرصت اشتغال امکان تاب‌آوری و خوداتکائی بیشتر را برای آنان فراهم می‌سازد. پناهندگان از طریق کسب درآمد مناسب می‌توانند نیازهای اساسی خانواده خود را برآورده نموده و وابستگی کمتری به کمک‌های بشردوستانه داشته باشند.

توانمندسازی پناهندگان نیز می‌تواند فرصتی برای جبران 40 سال میزبانی سخاوتمندانه جامعه ایران از آنها باشد. کسب و کارهای تحت مدیریت پناهندگان با ایجاد فرصت شغلی برای سایر پناهندگان و جامعه میزبان تجارت و سرمایه‌گذاری در اقتصاد محلی را ترفیع بخشیده و نوآوری در صنایع محلی را ارتقا داده است.

 به گفته ایوو فریسن، نماینده کمیسر عالی در ایران «سرمایه‌گذاری در کسب و کارهای پناهندگان و حمایت از خوداتکایی آنها، نه تنها کاری صحیح بلکه هوشمندانه است. این امر بردی متقابل (وضعیت برنده-برنده) است که می‌تواند برای پناهندگان و جوامع میزبان در ایران سودمند باشد.»

آژانس پناهندگان سازمان ملل متحد براساس راه‌حل های راهبردی برای پناهندگان افغانستانی (SSAR)، مهارت‌ها و ظرفیت پناهندگان افغانستانی را افزایش داده تا بتوانند زمانیکه شرایط امن و مناسب برای بازگشت آنها به افغانستان مهیا شد، در جوامع خود به خوبی ادغام مجدد شده و به باسازی کشورشان کمک نمایند.

پناهندگان به لطف سیاست‌های سخاوتمندانه و فراگیر ایران می‌توانند در اقتصاد محلی مشارکت نموده و در زمینه‌های کاری مختلف مشغول به فعالیت شوند. اگرچه، با توجه به فشارهای اقتصادی که ایران با آنها روبروست، جمعیت‌های آسیب‌پذیر، از جمله پناهندگان، نیازمند پشتیبانی بین‌المللی بیشتری هستند.

آقای فریسن افزود «مسئولیت حمایت از پناهندگان نباید تنها بعهده آژانس پناهندگان سازمان ملل متحد و دولت جمهوری اسلامی ایران باشد. همه نهادها، چه بین‌المللی چه ملی، دولتی یا خصوصی، نقشی برای ایفا در راستای زندگی مستقل پناهندگان، یافتن کار و مشارکت کاملشان در جوامع خود دارند.»

در این گردهمایی، تجربیات موفق جهت چگونگی به کارگیری پناهندگان به عنوان بخش اصلی  کسب و شرکت ها با آنان به اشتراک گذاشته شد، برای مثال، از طریق سرمایه‌گذاری در مهارت‌ها، تحصیل و آموزش، فراهم کردن فرصت‌های کاری و کارآموزی یا حتی استفاده از خدمات و خرید تولیدات پناهندگان.

ریو جونگ هیون، سفیر جمهوری کره در ایران فرمودند «معتقدم این گردهمایی بینش بهتری برای بخش خصوصی نسبت به مسئولیت اجتماعی‌شان در جمهوری اسلامی ایران فراهم خواهد کرد، که نتیجه آن به نفع پناهندگان افغانستانی و همچنین جامعه میزبان در این کشور خواهد بود.»

یافتن راه‌های کاربردی برای افزایش مشارکت بخش خصوصی در پشتیبانی بهتر از پناهندگان یکی از ارکان اساسی «مجمع جهانی پناهندگان» است که اولین اجلاس آن در تاریخ 26-27 آذرماه 1398 در ژنو، سوئیس برگزار خواهد شد.

Read more...
Subscribe to this RSS feed

UN Offices in Iran

News and Stories

Resources

UN Offices Stories

UN Offices Stories

About Us

Follow Us

×

Sign up to keep in touch!

Be the first to hear about our new stories and job vacancies from UN in Iran and our partners.

Check out our Privacy Policy & Terms of use
You can unsubscribe from email list at any time